تبلیغات
منطقه آزاد - فلسفه سیاسی جان رالز
پنجشنبه 15 مرداد 1394

فلسفه سیاسی جان رالز

   نوشته شده توسط: یه بی نشون    نوع مطلب :فلسفه سیاسی ،عمومی ،

فلسفه سیاسی جان رالز

لیبرالیسم سیاسی جان رالز از دو بخش تشکیل می شود. یکی خود لیبرالیسم و دیگری لیبرالیسم به نحوی که در فلسفه سیاسی جان رالز پرورانده و تفسیر شده است.
رالز به مکتب لیبرالیسم تعلق دارد اما ابتدا باید محتوای این جمله را مشخص کنیم، زیرا اولا تعابیر بسیار مختلفی از لیبرالیسم وجود دارد که بعضی اوقات کار را به تقابل می کشاند و ثانیا در کشور ما لیبرالیسم تحت تاثیر افکار و عقاید گوناگون و سوءاستفاده ها و بدفهمی ها، لااقل در بعضی محافل به دشنام تبدیل شده.
اما لیبرالیسم مفهوم سیاسی بسیار سابقه دار و محکمی دارای ریشه در فلسفه سیاسی غرب است که حداقل 300 سال از عمرش می گذرد و متفکران نامداری مانند آدام اسمیت، جان لاک، مونتسکیو، کانت و جان استوارت میل پرچمدار آن بوده اند و امروز شاید در صحنه سیاسی اجتماعی جهان بویژه پس از فروپاشی شوروی، پررونق ترین بازار فکری است. اکنون ببینیم که چه مشخصات و ویژگی هایی می توانیم در لیبرالیسم جان رالز مشاهده کنیم. هدف فلسفه سیاسی لیبرال تحقیق در بنیادها و اصولی است که معمولا به لیبرالیسم سیاسی نسبت داده می شود یعنی آزادی، تساهل، حقوق فردی، دموکراسی و حکومت قانون. لیبرال ها معتقدند که 

وجود تشکیلات سیاسی را فقط ممکن است با کمکی که به مسائل مورد علاقه فرد می کند توجیه کرد و این مسائل فردی جدا از مفهوم جامعه و سیاست است. لیبرال ها دو نظر را رد می کنند، یکی اینکه فرهنگ، جامعه و دولت جدا از فرد فی نفسه غایت محسوب شوند و دیگر اینکه هدف سازمان های سیاسی و اجتماعی به کمال رساندن سرشت انسان باشد. در نظر لیبرال ها هر انسانی خودش هدف هایی دارد، اعم از اقتصادی، مادی و معنوی که به تعقیب آنها مشغول است اما چون این هدف ها باهم سازگاری طبیعی ندارند وجود چارچوبی از قواعد لازم است که افراد بتوانند به آن اعتماد بکنند و بدانند چه امتیازاتی باید به دیگران بدهند تا آنها هم به هدف های خودشان برسند. پس کار بزرگی که فلسفه سیاسی باید هدف خود قرار بدهد، طر ح ریزی یک چنین چارچوب قابل اعتمادی است که نه تنها افراد را به مقاصدشان برساند، بلکه بین هدف های گوناگون افراد مختلف سازش برقرار کند، لیبرالیسم را از نظر مطالعه ممکن است به لیبرالیسم سیاسی و فلسفه سیاسی لیبرالیسم تقسیم بکنیم. لیبرالیسم سیاسی عبارت از این است که محور در سیاست عملی، دموکراسی، حکومت قانون، آزادی سیاسی و آزادی بیان، تساهل در امور اخلاقی و دینی و طرز زندگی و مخالفت با هرگونه تبعیض برمبنای نژاد، جنسیت، قومیت و زبان و سرانجام احترام به حقوق فردی است.برخی از انواع لیبرالیسم نسبت به مداخله دولت در امور، نظر خوشی ندارند و معتقدند دولت باید کوچک باشد و به حداقل برسد. لیبرال های دیگری هم هستند که برخی دخالت های دولت را به منظور فراهم ساختن زمینه استفاده فرد از آزادی هایش ضروری می دانند، ولی تقریبا همه لیبرال ها معتقدند که همه افراد دارای خردمندی و توان لازم برای متشکل شدن در تشکیلات غیردولتی برمبنای منافع اجتماعی و اقتصادی یا برای تبادل نظر هستند. به عقیده لیبرال ها این کار دو حسن دارد، یکی اینکه از زورگویی های دولت و مهم تر از آن از دیکتاتوری اکثریت بر اقلیت جلوگیری می کند. توجه داشته باشید که حکومت اکثریت لزوما به معنای دموکراسی نیست.هیتلر در سال 1933 با اکثریت آرا به صدارت عظمی انتخاب شد. حکومت اکثریت می تواند به فاشیسم تبدیل شود که در این صورت دموکراسی نیست و استبداد اکثریت است.فرق دموکراسی با استبداد اکثریت این است که در دموکراسی، حکومت موقتا در دست اکثریت است یعنی تا زمانی که اکثریت آرای مردم پشتیبان حکومت باشد و در آن زمان هم حکومت مکلف به جلوگیری از تجاوز به حقوق و آزادی های اساسی اقلیت است حتی اگر آن اقلیت فقط یک نفر باشدأ آن یک نفرهمان قدر حق اظهارنظر و رای و آزادی بیان دارد که مثلا آن اکثریت سی میلیون نفری. بنابراین دیکتاتوری اکثریت اگر از دیکتاتوری فردی وحشتناک تر نباشد مسلما هیچ کمتر نیست. به هر حال لیبرال ها معتقدند که در هر صورت، چه دولت زورگویی کند و چه اکثریت، آزادی فردی که اساس لیبرالیسم است قربانی می شود.
از هنگامی که لیبرالیسم در سیاست ظهور کرد تا به امروز دو گروه عمده از لیبرال ها به وجود آمده اند که هرکدام نیز گروه های فرعی دیگری دارند. می توان گفت که طیفی از مواضع مختلف لیبرال وجود دارد که مانند هر خانواده ای بین افراد آن اختلاف نظرهایی احیانا عمیق است. به طورکلی دو طرز تفکر عمده در لیبرالیسم وجود داشته و دارد که از نظر فلسفه رالز بسیار اساسی است. یکی لیبرالیسم کلاسیک قرن نوزدهمی است. این لیبرالیسم بر این عقیده است که شرط آزادی فقط نبود مانع و رادع خارجی است.
کافی است که در مقابل فرد مانعی نباشد تا بتوان گفت که او در عمل و گفتار آزاد است. این مکتب تا اواخر قرن نوزدهم دست بالا را داشت و آثارش در سیاست و اقتصاد آشکار بود. از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، رفته رفته این نتیجه حاصل شد که این کافی نیست یعنی ممکن است در مقابل من هیچ مانعی برای انجام هرکاری که خواستم وجود نداشته باشد ولی امکانات برای استفاده از آن آزادی در اختیار من نباشد. از این رو برخی از متفکران به مطلب چیزی دیگری نیز اضافه کردند و گفتند که لیبرالیسم عبارت است از نبود موانع خارجی به اضافه وجود امکانات ملموس و واقعی و نه فقط در تئوری. لیبرال های کلاسیک یا دست راستی که می توانیم از آنها به عنوان لیبرال منفی یا آزادگذار تعبیر کنیم که نمونه هایشان در قرن بیستم یکی متفکر بزرگ و برنده جایزه نوبل اقتصاد فریدریش هایک است و دیگری نازیک، فیلسوف هاروارد. اینها بیشتر بر آزادی تکیه دارند و می خواهند مداخلات دولت به حداقل ممکن محدود شود. اما لیبرال های چپ یا لیبرال های مثبت یا رفاه گستر کم کم به سوسیال دموکراسی نزدیک می شوند و بیشتر به برابری معتقدند. در مورد اندیشه رالز خواهیم دید که این هردو جنبه موردنظر است و او می خواهد بین این دو، گونه ای توازن و تعادل برقرار کند، برای این که توجه بفرمایید که برچسب های سیاسی تا چه اندازه ممکن است برای افراد ناوارد گمراه کننده باشد، اشاره می کنم که در آمریکا از اوایل قرن بیستم مقصود از لیبرال همان کسی است که به دخالت دولت و ایجاد برنامه های رفاهی و عام المنفعه و اصلاحات اقتصادی و اجتماعی و تعدیل درآمدها معتقد است. به آن لیبرالی که فقط معتقد به آزادی است و معتقد نیست که باید بیمه های اجتماعی و تعدیل درآمدها و مالیات بردرآمدهای سنگین وجود داشته باشد، در آمریکا محافظه کار می گویند. اما در اروپا برعکس است أ به این دسته اخیر می گویند لیبرال و به اشخاص معتقد به مواضع دسته اول که در آمریکا به لیبرال معروفند، در اروپا می گویند چپ گرایان یا سوسیالیست های معتدل.
این اجمالی بود از معنای لیبرالیسم در سیاست. اکنون ببینیم که لیبرالیسم در فلسفه چه معنایی دارد. مهمترین وجوه امتیاز لیبرالیسم فلسفی به این شرح است: 1- در زمینه ارزش ها لیبرالیسم تعهد عمیقی به فرد و فردگرایی دارد. 2- لیبرال ها می گویند فرد باید در گزینش هدف و اداره زندگی آزاد باشد ولی اینجا یک اختلاف مهم پیش می آید. گروهی براین باورند که نبود زور و جبر و نبود مانع کافی است که به آن آزادی منفی می گویند، گروهی دیگر معتقدند که اضافه براین باید فرد را برای استفاده از این آزادی و رسیدن به این هدف ها پرورش داد و این وظیفه دولت است.سومین رکن لیبرالیسم برابری است که رالز به آن توجه وافر دارد. فیلسوفان لیبرال به برابری تعهد عمیق دارند، البته ضرورتا نه به معنای تساوی اقتصادی. تساوی مورد نظر آنها برابری ارزش ذاتی و اساسی یکایک انسان هاست.آنها می گویند همه باید به طور مساوی در طراحی و عملکرد نهادهای جامعه سهیم باشند. باید به همه کس در این زمینه که زندگی اش را مطابق با صلاحدید و سلیقه خودش اداره کند، احترام برابر گذاشت البته تا جایی که حق آزادی دیگران را محترم شمارد. چهارم که شاید مهمترین وجه لیبرالیسم است، عقل فردی است. به نظر لیبرال هاأ آزادی اندیشه و بیان و عقیده و مذهب کافی نیست بلکه قواعد و نهادهای سیاسی و اجتماعی باید در پیشگاه عقل فردی قابل توجه باشند، یعنی هریک از افراد در دادگاه عقل خودش هنگامی که سیاست یا نهادی را مورد محاکمه قرار می دهد، بتواند آن را تصویب و تایید کند.
هنگامی که به فلسفه رالز نگاه می کنیم اولین چیزی که جلب توجه می کند این است که او با استفاده یکی از قدیمی ترین تدابیر فیلسوفان لیبرال، یعنی نظریه پیمان اجتماعی، نظریه اش را بنا می کندأدوچیز همیشه مشغله فکری فیلسوفان بوده است.یکی آن که با توجه به تکیه ای که بر فرد و آزادی فردی و برابری افراد می شود چگونه باید از آنارشیسم و هرج و مرج جلوگیری کرد و چه نهادی را باید به وجود آورد تا تعارض بین هدف های فردی را حل کند تا زندگی مدنی به مسیر آرام بیفتد. دوم، چه چیزی به این نهاد یا بنای سیاسی همدیگر که دولت گفته می شود، مشروعیت می بخشد. باید توجه داشته باشیم که لیبرالیسم مکتب اصلاح طلب است نه انقلابی. بنابراین، راه حلی که بگوید همه چیز را برمی اندازیم و بنای جدیدی از بنیاد در می اندازیم پذیرفتنی نیست. لیبرالیسم می خواهد وضع جدیدی به وجود بیاید که افراد بتوانند درباره هدف ها و مطالبات مختلفشان به سازش برسند و باهم در صلح و مدارا زندگی کنند و سعادتشان به دست خودشان باشد.
تدبیری که فیلسوفان لیبرال، عمدتا هابز، لاک و روسو و به مقدار محدودتر کانت برای حل مساله تاسیس جامعه مدنی و مشروعیت بخشیدن به دولت اندیشیدند این فرض بود که انسان در ابتدا در وضع طبیعی زندگی می کرده. البته این وضع طبیعی فقط یک فرض است و مورخان ومردم شناسان چیزی مانند آن را کشف نکرده اند. 
هابز و هیوم وضع طبیعی را جنگ همه با همه توصیف می کنند که زندگی در آن به تعبیر هابز تنها و فقیر و نکبت بار و کوتاه است. لاک می گوید افراد در وضع طبیعی به حقوق یکدیگر واقفند ولی سازوکاری برای احقاق حق وجود ندارد. کانت می گوید در وضع طبیعی توافقی در این باره نیست که عدالت و حق اصولا چیست ؟ اما صرف نظر از این اختلافات قدر مشترک این است که در وضع طبیعی قاعده و قانون نیست و چون قانون نیست و مرجعی برای اجرای قانون نیست پس عدالت هم نیست.مردم برای اینکه از این وضع خلاص شوند میان خودشان توافق می کنند و پیمان می بندند که هرکس از مقداری از آزادی بی حد و حسابی که دارد دست بردارد در ازای اینکه در امان زندگی کند و به هدف هایش برسد. به موجب این پیمان مردم موافقت می کنند نهادی تاسیس شود به نام دولت که با رضایت و قبول آنها قوانینی وضع کند و به اجرا بگذارد و مهم تر از همه اینکه، به قول ماکس وبر، انحصار قوه قهریه در دست او باشد. هم مشروعیت دولت و هم ضرورت اطاعت از قوانین و دستورهای حکومت از این پیمان اولیه سر چشمه می گیرد.چون از آن پس هم قانون، قانونی است که خودمان اطاعت از آن را الزامی کرده ایم و هم مامور اجرای قانون خود ما هستیم. حال با این مقدمات برویم برسر فلسفه رالز.
رالز می گوید فرض کنید عده ای نشسته اند و می خواهند پیمان اجتماعی جدیدی ابداع کنند که اساس آن بر انصاف باشد یعنی عدالت در جامعه آنها به معنای انصاف باشد. به چنین وضعی رالز می گوید موقعیت اولیه. آن دو اصلی که مردم همه برآن موافقت می کنند بدون توجه به وضع و موقعیت و شرایط خود یکی این است که هر کسی باید محق برخورداری از بیشترین آزادی سازگار با همان مقدار آزادی برای دیگران باشد، دو، نابرابری های اجتماعی و اقتصادی فقط باید تاحدی روا باشد که الف: بتوان عاقلانه انتظار داشت به نفع همه باشد و ب: نابرابری ها به سمت ها و مقاماتی تعلق بگیرد که به روی همه باز باشد. نخستین کتاب بزرگ رالز« نظریه ای در باب عدالت » در 1971 منتشر شد و عقیده براین است که مهمترین کتاب در فلسفه سیاسی و احیانا فلسفه اخلاق در 60 سال اخیر بوده است. نظریه «عدالت به مثابه انصاف » در آن کتاب آمده ولی بعد رالز رفته رفته متوجه برخی اشکالات در آن نظریه شد و در 1993 کتاب دیگری منتشر کرد به نام «لیبرالیسم سیاسی » که به عقیده صاحبنظران حتی از کتاب قبلی مهمتر است و در آن سعی کرده آن اشکال ها را مرتفع کند. پرسش کلیدی رالز در کتاب اخیر این است که برای تحقق ارزش های بنیادین دموکراسی، یعنی آزادی و برابری همه شهروندان، نهادهای اساسی جامعه باید چه ترتیبی داشته باشند که هم عادلانه و هم عملی باشد. یکی از عناصر اصلی در تصور رالز از آزادی این است که دولت عدالت پرور تا حد امکان از تحمیل هر عقیده واحد درباب هدف و معنای زندگی به شهروندان خودداری کند. به اعتقاد او جامعه باید به حکم عدالت راه تساهل، مدارا و کثرت گرایی یا پلورالیسم در پیش بگیرد و تا جایی که مردم مقتضیات عدالت را محترم بشمارند در تعقیب هدف زندگی، آنان را آزاد بگذارد. 
مساله پلورالیسم با دو مساله دیگرهم همراه می شود: یکی مشروعیت و دیگری ثبات که رالز می گوید در کتاب اولش مغفول مانده بود. مشروعیت به ساده ترین بیان عبارت از این است که تحت چه شرایطی کسی قانونی را مشروع می داند ولو خودش با آن مخالف باشد. مساله ثبات ممکن است به این شرح بیان شود که وقتی کسی درباره عدالت صحبت می کند کافی نیست فقط نظریه ای ارائه دهد بلکه باید بگوید چرا آن نظریه ثبات دارد و جامعه ای که براساس آن بنا می شود پایدار خواهد ماند. به یاد دارید که رالز در کتاب «نظریه ای درباب عدالت » مدعی بود که در موقعیت اولیه و پشت حجاب بی خبری همه کس با آن دو اصل بنیادی عدالت موافقت خواهد کرد و از این لحاظ هم مشروعیت برای دولت و قوانین به دست می آید و هم ثبات برای جامعه. ولی بعد این فکر برای او حاصل شد که حتی در شرایطی کاملا منطبق با اصول عدالت، افراد عادل و منصف و آزاد و برابر، باز بر سرآن اصول اختلاف پیدا خواهند کرد. مطابق اصل اول عدالت رالز، هرکسی باید از بیشترین حد آزادی سازگار با همان قدر آزادی برای دیگران برخوردار باشد. آزادی عقیده و بیان، یعنی پلورالیسم، به وضوح در این اصل مندرج است.اشکالی که رالز بعدها به آن برخورد و در کتاب «لیبرالیسم سیاسی » کمر به رفع آن بست، این بود که آموزه مذهبی یا فلسفی یا اخلاقی جامع و فراگیری که بخواهد میان همه مردم مشترک باشد فقط با قدرت سرکوبگر دولت ممکن است دوام پیدا کند. اینگونه آموزه جامع و فراگیر یا ایدئولوژی به تعبیر، از بیخ و بن نه تنها فرض آن کتاب را نقض می کند بلکه اصولا با لیبرالیسم در تعارض است. این سخن فوق العاده در خور توجه است، زیرا می بینیم فیلسوفی بزرگ در نظریه ای که سال ها برسر آن زحمت کشیده بود به عیبی برمی خورد که به آن نظریه خدشه جدی بدی وارد می کند. تنها مورد مشابهی که به خاطرم می رسد ویتگنشتاین است که نخست نظریه ای آورد و سال ها بعد کتاب دیگری در رد یا مخالفت با آن نظریه نوشت.
حاصل کلام رالز این است که افرادی کاملا منصف ومتعقل به دلیل استفاده آزاد از قوه عقل به طور اجتناب ناپذیر برسر آموزه های بنیادی با هم اختلاف پیدا خواهند کرد. رالز نام چنین چیزی را واقعیت پلورالیسم یا کثرت گرایی عقلایی می گذارد. رالز نمی گوید چون یک آموزه جامع و فراگیر یا ایدئولوژی غیرعاقلانه است منجر به اختلاف می شود. او می گوید هر جامعه ای که بنیایش بر آموزه ای واحد حتی خود لیبرالیسم باشد برای حفظ خود به قدرت سرکوبگر دولت نیازخواهد داشت. در کتاب لیبرالیسم سیاسی رالز جمله درخشانی دارد به این عبارت که می گوید:«من همیشه دلمشغول این مساله زجرآور در جهان معاصر بوده ام که آیا دموکراسی با آموزه های جامع و فراگیر دینی یا غیردینی سازگار است و اگر هست، چگونه ؟ بیست سال رالز به وسیله تحلیل مفاهیم با این مساله دست و پنجه نرم می کرد که آیا مفهوم دموکراسی لیبرال عاری از هرگونه تناقض ذاتی است و آیا منطقا و مفهوما آرمان پروری ممکن است ؟ به عبارت دیگر با فرض وجود آموزه های فراگیر یا ایدئولوژی های متعارض و آشتی ناپذیر با یکدیگر در جامعه، فرضی که واقعیات جهان امروز صحت آن را تایید می کند، آیا جامعه می تواند بر مبنای دموکراسی لیبرال اداره شود؟
رالز نه در نظریه ای درباب عدالت و نه در لیبرالیسم سیاسی و نه در هیچ یک از دیگر آثارش برخلاف لاک شروع به برشمردن محاسن دموکراسی لیبرال و رد مخالفان نمی کند بلکه می خواهد ببیند مفهوم دموکراسی لیبرال به کجا می انجامد. به نوشته او در «لیبرالیسم سیاسی » شهروندان می دانند که ممکن نیست درباره آموزه های فراگیر آشتی ناپذیر یا ایدئولوژی ها به موافقت یا حتی تفاهم برسند. بنابراین باید توجه بکنند که در موقع بحث برسر مسائل بنیادی سیاسی چه قسم دلایل عاقلانه ای ممکن است برای یکدیگر بیاورند. مقصود رالز این است که اگر می خواهید به تصوری منسجم و خالی از تناقض از دموکراسی لیبرال برسید در مورد بیشتر مسائل اساسی سیاسی باید مفهوم حقیقت یا حق را کنار بگذارید و مفهوم انصاف یا عقلایی بودن را جانشین آن کنید. در غیراین صورت بیهوده است که منتظر باشید قائلان به آموزه های فراگیر یا ایدئولوژی های متعارض به توافق برسند چرا؟ زیرا در ذات هریک از آن آموزه ها مفهوم متفاوتی از حقیقت نهفته است و معیار واحدی وجود ندارد. بنابراین کسی که بخواهد به دموکراسی لیبرال برسد باید این پندار قدیمی را کنار بگذار که همه بتوانند در مورد ماهیت حق و حقیقت و حقانیت به موافقت برسند.
رالز نمی گوید باید از اعتقادات خود دست بکشید. می گوید تنها امید به استقرار دموکراسی لیبرال این است که میان حوزه خصوصی و قلمرو عمومی و سیاسی فرق روشنی بگذارید. آنچه به عقیده رالز اهمیت دارد این است که لیبرالیسم سیاسی نسبت به همه نظرهای فراگیر یا ایدئولوژی ها اعم از دینی و سکولار بی طرف باشد. تنها آموزه فراگیری که لیبرالیسم سیاسی نسبت به آن بی طرف نیست آموزه ای است نامنصفانه یا غیرعقلایی. لیبرالیسم بنا به نظر رالز مستلزم احترام متقابل بین شهروندان آزاد و برابر و تحمل عقاید عقلایی دینی و فلسفی و اخلاقی یکدیگر است. در کتاب «لیبرالیسم سیاسی » رالز می خواهد نشان دهد که افراد منصف و متعقلی که خود را آزاد و با یکدیگر برابر می دانند چگونه ممکن است در عمل به صورت واقعی جامعه ای عدالت پرور و با ثبات به وجود بیاورند. نخستین شرط چنین جامعه ای این است که مفهوم سیاسی عدالت برآن حکمفرما باشد. مفهوم سیاسی عدالت قبل از همه چیز به این ویژگی ممتاز می شود که به اصطلاح رالز« به خود ایستاده »است، یعنی از هرگونه فرض متافیزیکی و معرفت شناختی یا اخلاق عمومی مستقل است و از بحث های فلسفی درباره منشا اصول اخلاقی و نحوه شناخت ما از آنها و حتی مس
اله حقیقت آن اصول اجتناب می کند و از این حیث بی طرف است. این در واقع به معنای بازسازی مفهوم عدالت به مثابه انصاف است که رالز سال ها پیش در کتاب نظریه ای در باب عدالت مطرح کرده بود. برای این منظور افراد باید فارغ از اعتقادات اخلاقی یا مذهبی یا مسلکی به خود به عنوان شهروندان یک دموکراسی بنگرند. چنین چیزی به عقیده رالز شدنی است زیرا مردم به هر حال و صرف نظر از برخی اعتقاداتشان در برخی باورهای عمیق و ریشه دار درباره اصول عدالت اشتراک نظر دارند. رالز می گوید مفهوم سیاسی عدالت دارای سه ویژگی است:
یک، در مورد نهادهای سیاسی و اجتماعی اساسی، یعنی ساختار اساسی جامعه کاربرد دارد.
دو، مستقل از نظریه های فراگیر، قابل طرح است. هرچند البته اجماعی از آن نظریه ها ممکن است آن را تایید، یا به اصطلاح رالز اجماعی متداخل، بکند.
سه، از ایده های اساسی نهفته در فرهنگ سیاسی رژیم های لیبرال بدست می آید، مانند تلقی شهروندان به عنوان افرادی آزاد و برابر که جامعه را نظامی برای همکاری عاقلانه می دانند.
اصول سیاسی در چنین چارچوبی درصورتی خصلت لیبرال دارند و می توانند در مورد ساختار اساسی جامعه اعمال شوند که یک، حاوی فهرستی از بعضی حقوق و آزادی ها و امکانات اساسی باشند.
دو، حقوق و آزادی ها و امکانات مزبور را بر مدعیات کسانی اولویت دهند که می خواهند جمیع مردم را بر مبنای آموزه های جامع و فراگیر به سعادت و کمال برسانند.
سه، ضامن اقداماتی باشند که وسایل استفاده موثر از آزادی را در اختیار شهروندان بگذارند.
این یعنی لیبرالیسم سیاسی رالز. در اینجا بد نیست به یک موضوع مهم هم اشاره کنیم که وجه تمایز لیبرالیسم او از سایر لیبرالیسم هاست. فرض در سراسر اندیشه رالز بر وجود جامعه ای مرکب از افراد آزاد و برابر است. چه در «نظریه ای درباب عدالت » و چه در «لیبرالیسم سیاسی » او می خواهد ببیند این معنا چه نتایجی به بار می آورد و بویژه چگونه می توان جامعه ای بنیاد کرد که بین مطالبات آزادیخواهان از یک طرف و برابری طلبان از طرف دیگر منصفانه و با عقلانیت داوری کند. زیرا در هر جامعه آزاد این دو گونه مطالبات با یکدیگر تعارض خواهند داشت.
من شخصا مساله آزادی و برابری را تشبیه به یک کش می کنم که هرچقدر بکشیم و به طولش اضافه کنیم از عرضش کم می شود، یعنی هرچقدر بخواهیم آزادی را گسترش دهیم برابری کم می شود، برابری را که زیاد کنیم آزادی کم می شود.
این تعارض میان آزادی و برابری از زمان انقلاب آمریکا و انقلاب کبیر فرانسه همواره در جوامع دموکراتیک وجود داشته و همان فرقی است که تا امروز میان لیبرالیسم منفی و مثبت یعنی لیبرالیسم آزادگذار و لیبرالیسم رفاه گستر که در اوایل این بحث به آن اشاره کردیم، وجود دارد. به عقیده رالز جامعه ای از عهده رفع این تعارض دیرپا برمی آید که نظام منصفانه ای باشد به منظور همکاری در طول زمان از نسلی به نسل بعد. جامعه ای که انصاف در آن حاکم نباشد و مرجعی برای داوری منصفانه در آن وجود نداشته باشد جامعه ای ستمگر است و پایدار نخواهد ماند.
کار اساسی فلسفه سیاسی دقیقا همین است که تعریف کند انصاف عبارت از چیست. رالز می خواهد پاسخی برای این مساله عمومی پیدا کند که در جامعه ای که اکثریت وسیع افراد آن به نظریه های فراگیر یا ایدئولوژی های غیر لیبرال قائلند، چگونه می توانید دموکراسی لیبرال داشته باشید. جواب این است که شما به عنوان شخا می توانید به هر نظریه ای قائل باشید به این شرط که به عنوان شهروند، اصول لیبرالی عدالت را تایید کنید. ولی اکنون سوال این است که چگونه می توان برسر این اصول یا به عبارت دیگر مفهوم سیاسی عدالت توافق کرد. این در واقع پرسش اساسی فلسفه سیاسی است. پاسخ این است که براساس عقل و انصاف. رالز می نویسد شهروندان هنگامی عاقل و منصفند که وقتی به یکدیگر به عنوان افراد آزاد و برابر در نظامی مبتنی بر همکاری در طول نسل ها می نگرند، حاضر باشند برپایه آنچه معتقدند منصفانه ترین تصور از عدالت سیاسی است شرایطی برای همکاری با یکدیگر پیشنهاد کنند. شرط دیگر عقل و انصاف این است که شهروندان موافقت داشته باشند براساس آن شرایط عمل کنند ولو در اوضاع و احوالی خاص که به بهای منافعشان تمام شود، مشروط بر آن که سایر شهروندان هم شرایط ذکر شده را بپذیرند.

Lilia
دوشنبه 25 اردیبهشت 1396 ساعت 02 و 21 دقیقه و 32 ثانیه
Magnificent beat ! I would like to apprentice even as you amend your web site, how can i subscribe for a weblog
web site? The account helped me a acceptable deal.
I were a little bit familiar of this your broadcast offered shiny transparent idea
http://elanorhemish.jimdo.com/
پنجشنبه 21 اردیبهشت 1396 ساعت 05 و 17 دقیقه و 41 ثانیه
Just what I was searching for, thanks for posting.
BHW
سه شنبه 22 فروردین 1396 ساعت 11 و 53 دقیقه و 13 ثانیه
I got this web site from my buddy who shared with me regarding
this website and at the moment this time I am browsing this web site and reading
very informative content here.
manicure
یکشنبه 20 فروردین 1396 ساعت 17 و 54 دقیقه و 53 ثانیه
Fastidious replies in return of this issue with genuine arguments and telling the whole thing regarding that.
manicure
دوشنبه 14 فروردین 1396 ساعت 20 و 48 دقیقه و 11 ثانیه
I feel this is one of the most important info for me.
And i'm satisfied studying your article. However should observation on few general issues,
The web site style is ideal, the articles is in reality great : D.
Just right process, cheers
مجموعه آموزش ژاپنی
پنجشنبه 29 مرداد 1394 ساعت 10 و 28 دقیقه و 24 ثانیه
خیلی خوب بود
لطفا درباره مجموعه آموزش ژاپنی هم مطالب بیشتری بذارید.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر