تبلیغات
منطقه آزاد - مطالب اردیبهشت 1391
یکشنبه 17 اردیبهشت 1391

معرفی مجله اشپیگل آلمان

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :روزنامه نگاری ،

معرفی مجله اشپیگل آلمان

هفته نامه‌ی اشپیگل (به معنای "آینه" كه نماد انعكاس است) بزرگترین و با نفوذترین هفته نامه‌ی آلمان است كه در هامبورگ منتشر می‌شود. شمارگان این هفته نامه حدود یك میلیون نسخه در هر نوبت است.اولین شماره‌ی اشپیگل در 4 ژانویه‌ی 1947 در هانوفر منتشر شد. از نوامبر 1946 تا ژانویه‌ی 1947 این مجله با نام Diese woche به معنی "این هفته" با ابتكار و حمایت دولت اشغالگر انگلیس در آلمان منتشر می‌شد.اما پس از خروج انگلیسی‌ها این مجله در اختیار رودلف آگستین،‌ از سردبیران برجسته‌ی آلمانی قرار گرفت و از آن زمان بود كه نام آن به اشپیگل تغییر یافت. آگستین تا زمان مرگش در 7 نوامبر 2002 تملك و سردبیری مجله را بر عهده داشت. هفته نامه اشپیگل از سال 1950 به این سو تحت مالكیت آگستین و جان جار قرار گرفت. جار در سال 1962 سهم خود را به ریچارد گرونر فروخت. در سال 1969، آگستین سهم گرونر را 42 میلیون مارك خرید و تنها سهامدار اشپیگل شد.

در سال 1971، شركت گرونر وجار مجددا 25 درصد سهام مجله را خرید. در سال 1974، اگستین اشپیگل را از نو ساختار بندی كرد و به كاركنان فرصت داد كه سهامدار مجله شوند. هر كس كه سه سال در مجله كار می‌كرد فرصت و حق داشت كه سهامدار شود و در مدیریت مجله شركت داشته باشد. از سال 1952، اشپیگل به هامبورگ منتقل شد. از آنجا كه با استقبال خوبی روبرو شد به بازسازی كادر خبری، تحریریه و گرافیك خود اقدام كرد و علاوه بر توجه به موضوعات، بیشتر مطالب خود را نیز بهبود بخشید. از آن زمان اشپیگل سعی كرد حتی الامكان عكس‌های مربوط به موضوع را نیز ارائه نماید. اشپیگل از لحاظ سبك و نحوه‌ی ارائه‌ی مطالب به مجلات خبری آمریكا نظیر تایم و نیوزویك شبیه است اما از لحاظ حجم مطالب و مقالات عمقی قابل مقایسه با آتلانتیك مونتلی در آمریكا (Atlantic Monthly) و اكونومیست در انگلیس است. یافتن ریشه‌های خبر و گزارش از حقیقت ماجرا مهمترین وجه مشخصه‌ی اشپیگل است. خبرنگاران این نشریه كه از موفق ترین خبرنگاران دنیا به حساب می‌آیند با هر مشقتی كه شده به واقعیت خبر و گزارش دست پیدا می‌كنند و به همین دلیل این هفته نامه یكی از مهمترین و تاثیر گذارترین نشریات آلمان و اروپا به حساب می‌آید. كشف اختلاس مالی صدر اعظم سابق آلمان، هلموت كهل، كشف تقلبات مالی و انتخاباتی حزب دموكرات مسیحی آلمان و كشف قراردادهای پشت پرده‌ی كارخانه‌های اسلحه سازی آلمان همگی از خبرهایی بوده‌اند كه نخستین بار توسط این نشریه طرح شدند. رویه‌ی بر ملاسازی سوء‌عمل‌های سیاسی و رسوایی‌ها از سوی اشپیگل به سال 1950 باز می‌گردد، یعنی زمانی كه پارلمان فدرال ناچار شد در خصوص اتهامات مطرح شده بوسیله‌ی اشپیگل تیمی برای تحقیق و بررسی تشكیل ‌دهد. در این سال اشپیگل ادعا كرد كه تعدادی از اعضای پارلمان با دریافت رشوه در تعیین مكان استقرار دولت آلمان غربی در شهر بن و تعیین آن به عنوان پایتخت نقش داشته‌اند. همین نوع اقدامات اشپیگل باعث شده كه به آن لقب "سلاح تهاجمی دموكراسی" دهند. با اینكه این رویه‌ی اشپیگل بارها برای نشریه و دست اندركاران آن مشكل ساز بوده به طوری كه انتشار خبر مشكلات مالی در نیروهای مسلح آلمان در سال 1962 باعث شد كه سردبیر و چهارتن دیگر از اعضای تحریریه‌ی اشپیگل به اتهام افشای اسناد دولتی 104 روز را در زندان بگذارنند، با این حال اشپیگل همچنان به این رویه‌ی خود ادامه داده و اینك به عنوان یكی از قویترین هفته نامه‌های جهان مطرح است.

اشپیگل به دو جهت بسیار مورد توجه است. یكی به خاطر پوشش وسیع خبری و تجزیه و تحلیل اخبار و رویدادها و دیگر به خاطر نحوه‌ی نگارش هوشمندانه، جهت دار و منتقدانه‌اش. با اینكه تعداد كشورهای آلمانی زبان در دنیا محدود است اما اشپیگل یكی از پر تیراژترین هفته نامه‌های جهان به شمار می‌آید و به عنوان هفته نامه‌ای وزین كه حاوی اخبار و اطلاعات سودمندی چه درباره‌ی جهان و چه درباره‌ی آلمان است در سرتاسر اروپا و جهان خوانده و بررسی می شود.

از انتقادات مهمی كه به اشپیگل همواره وارد می‌شود این است كه در این مجله زبان آلمانی تنها زبان انتشار مطالب است. برخی نیز معتقدند كه آگستین و اوتو كوهلر ،از نویسندگان برجسته‌ی اشپیگل در گذشته، روابط نزدیكی با نازی‌های آلمان خصوصا ماموران اس.اس داشتند. با وجود این انتقادات اشپیگل همچنان مورد قبول جهانیان به لحاظ موثق بودن و دقیق بودن اخبار و گزارش‌هایش می‌باشد. اشپیگل كه بیشتر مواقع بیش از 300 صفحه مطلب دارد صفحات خود را به عناوین زیر اختصاص داده است:

1- اهم اخبار، 2- رویدادهای آلمان كه شامل اخبار سیاسی،‌اجتماعی و اقتصادی آلمان است، 3- اقتصاد و تجارت، 4- رسانه كه شامل تلویزیون،‌اینترنت و سینما است، 5- اجتماعی كه شامل خبر و تحلیل پیرامون رویدادهای اجتماعی است ، 6- خارجی كه اخبار بین الملل را پوشش می‌دهد ، 7- ورزشی ، 8- فرهنگ و ادب كه اخبار فرهنگی و هنری درج و هنرمندان و تازه‌های كتاب را معرفی می‌كند، 9- علم و فناوری كه اخبار علم و فناوری را درج می‌كند و 10- اشخاص كه به معرفی شخصیت‌های خبر ساز هفته می‌پردازد. اشپیگل ضمیمه‌ی بسیار مهمی نیز با عنوان گزارشگر دارد كه در آن به بررسی موضوع یا موضوعات خاص به صورت فراگیر و همه جانبه می‌پردازد و پرونده‌ی كاملی از موضوع را به همراه مصاحبه‌های مرتبط با آن در اختیار خواننده قرار می‌دهد. اشپیگل خبرنگاران بسیاری دارد، در حالیكه در تحریریه آن نیز بیش از صد نفر فعالیت می‌كنند. این نشریه در بیش از 20 پایتخت جهان دفتر دارد و اخبار و گزارش‌های خارجی خود را مستقیما از این دفاتر تهیه می‌كند. این مجله بر روی ورق گلاسه سبك به صورت چهاررنگ، مصور و مفتولی عرضه می‌شود. از سال 1988 اشپیگل یك شبكه تلویزیونی نیز راه اندازی كرده است. در سال 1994 اشپیگل آن‌لاین (SPON) راه اندازی شد. در 21 اكتبر 2004 نسخه‌ی انگلیسی اشپیگل با نام "اشپیگل اینترنشنال" آغاز به كار كرد. اشپیگل آن‌لاین اولین منبع خبری بود كه دست داشتن القاعده در انفجارهای 7 جولای 2005 لندن را مطرح كرد.

منبع:خبرگزاری ایسناisna.ir


یکشنبه 17 اردیبهشت 1391

معرفی روزنامه فیگارو

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :روزنامه نگاری ،

معرفی روزنامه فیگارو 

فیگارو (Le FIGARO) از قدیمی‌ترین و مشهورترین روزنامه‌های صبح فرانسوی زبان و از معروف‌ترین نشریات جهان است كه در پاریس منتشر می‌شود. خط مشی سیاسی این روزنامه مبتنی بر اصول محافظه كاری است و از حامیان فعال حزب سیاسی "گردهمایی برای جمهوری" كه بعدا به "اتحادیه‌ی جنبش خلق" تغییر نام یافت، بوده است. فیگارو در 1826 به عنوان روزنامه‌ای طنز و فكاهی مملو از انتقادات اجتماعی و طنز تلخ بود و به همین لحاظ از ابتدا مشتریان بسیاری یافت. فیگارو كه نام خود را از نمایشنامه‌ی "آرایشگر شهر سویل" گرفته است در 1866 از حالت طنز خارج شد و به عنوان یك روزنامه‌ی وزین خودنمایی كرد. این روزنامه تا 1854 یعنی زمانی كه "هیپولیت دوویلموسان" مالك آن بود، به صورتی نامرتب و نامنظم منتشر می‌شد. تا سال 1866 فیگارو به پرتیراژترین روزنامه‌ی فرانسه تبدیل شد. اولین نسخه روزانه آن كه در 16 نوامبر 1866 منتشر شد 56 هزار نسخه فروش داشت. ‌رویه‌ی منتقدانه و جدی فیگارو در برخورد با مسائل و توجه به عناوین و موضوعات سیاسی باعث شد كه فیگارو بتواند انجمنی از نویسندگان صاحب نام و سبك فرانسوی را گرد خود آورد. مباحثات سیاسی مندرج در فیگارو و مصاحبه‌های متعدد با افراد مختلف به همراه پوشش وسیع خبری، استقبال وسیع خوانندگان را به خود جلب ‌كرد به گونه‌ای كه تمام فرانسوی‌هایی كه سواد خواندن و نوشتن داشتند فیگارو می‌خواندند. تا آغاز جنگ دوم جهانی، فیگارو به مهمترین روزنامه‌ی فرانسه تبدیل شد.

پس از جنگ این روزنامه به ارگان تبلیغاتی طبقه‌ی متوسط بالای جامعه‌ی فرانسه تبدیل شد و به مشی محافظه كارانه‌ی خود ادامه داد.

در سال 1922 فیگارو به وسیله‌ی "فرانسوا كوتی" یك میلیونر فرانسوی خریداری شد. 1922 تا 1932 مقطع تاریك محتویات روزنامه فیگارو بود چرا كه "فرانسوا كوتی" یك كارخانه دار جاه طلب بود كه زیاد در عناوین و مطالب روزنامه‌ مداخله می‌كرد تا جایی كه فیگارو را در حد یك خبر نامه‌ی بی ارزش كه تنها به اهداف و جاه طلبی‌های سیاسی او توجه می‌كرد، تنزل داد. كوتی در سال 1934 مرد و فیگارو زیر نظر و سردبیری "پیر بریسون" دوباره به جایگاه اصلی خودش برگشت و مجددا درصدر روزنامه‌های فرانسوی زبان جای گرفت. در خلال جنگ جهانی دوم فیگارو مهمترین روزنامه‌ی فرانسه و در حقیقت روزنامه‌ی‌ مقاومت بود. هنگامی كه نازی‌ها پاریس را اشغال كردند روزنامه به همراه دولت در تبعید به ویشی نقل مكان كرد اما به خاطر سیاست‌های سانسوری مارشال پتن بعد از اندكی، چاپ آن معلق ماند. در 1944 كمی پیش از خروج آلمان فیگارو به پاریس برگشت و حیات خود را از سر گرفت. سال‌های بعد از جنگ فیگارو علاوه بر موضوعات سیاسی به عناوین دیگری از جمله مطالب پزشكی و علمی توجه نشان داد و همزمان به مقوله‌ی اخبار بین‌المللی و مسائل جهان نیز پرداخت.

در سال 1975 فیگارو به وسیله‌ی "روبر هرسان" خریداری شد. در سال 1999 گروه كارلایل 40 درصد سهام روزنامه را از آن خود كرد اما آن را درمارس 2002 فروخت. در حال حاضر فیگارو در تملك "سرژ داسول" از بازرگانان و سیاستمداران محافظه كار و مالك كارخانه‌ی هواپیماسازی "هوانوردی داسول" كه جت‌های جنگنده و هواپیماهای غیر نظامی تولید می‌كند، است. تملك یك روزنامه‌ی ملی و مهم فرانسه به وسیله‌ی شخصی كه كنترل یك شركت عمده‌ی نظامی را در اختیار دارد و همچنین شهردار و سناتور از سوی حزب "اتحادیه جنبش خلق" و فرزند او "الیور داسول" از اعضای مجلس ملی فرانسه می‌باشد، در داخل و خارج این روزنامه مباحث جنجال برانگیزی را موجب شده است.

خود داسول در پاسخ به این انتقادات در مصاحبه‌ای اعلام كرده است: "روزنامه‌ها باید ایده‌ها و اندیشه‌های سالم ارائه دهند، در حالی كه ایده‌های جناح چپ ناسالم هستند." داسول در 4 آوریل 1925 متولد شده است. وی دارای مشی محافظه كارانه است و بر اساس اعلام مجله فوربس در سال 2004 وی جزء 79 فرد ثروتمند دنیا بود.

گروه داسول مالك چندین روزنامه و مجله‌ی مهم فرانسه از جمله اكسپرس و فیگارو است. وی در سال 2004 به عنوان سناتور برگزیده شد و در حال حاضر شهردار شهر خود در حومه‌ی جنوبی پاریس با نام "كوربیل ‌اسونیز" است. فیگارو در حال حاضر به موضوعات گوناگونی از جمله سیاست، فرهنگ، بین‌الملل، ورزش، سرگرمی، سینما وتلویزیون می‌پردازد و در آخرین صفحه‌ی زوج خود به درج برنامه‌های تلویزیون‌ها و رادیوهای ملی فرانسه مبادرت می‌ورزد. فیگارو عمدتا در 28 صفحه و به صورت رنگی در صفحات اول و آخر، تك رنگ و دو رنگ در صفحات داخل و در قطع متوسطه و بر روی كاغد كاهی منتشر می‌شود. نكته‌ی جالب توجه در روزنامه فیگارو این است كه علیرغم جدی بودن، هر روز بیش از یك چهارم صفحه‌ی آخر خود را به داستان دنباله دار تصویری اختصاص می‌دهد كه این مقوله مخاطبان بسیاری دارد. فیگارو با تیراژی متغیر بین 400 تا 700 هزار نسخه در روز منتشر می‌شود.

منبع:خبرگزاری ایسناisna.ir


یکشنبه 17 اردیبهشت 1391

معرفی روزنامه اورشلیم پست

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :روزنامه نگاری ،

معرفی روزنامه اورشلیم ‌پست

اورشلیم پست ( Jerusalem post ) روزنامه‌ای انگلیسی زبان است كه در اول دسامبر 1932 بوسیله یك روزنامه‌نگار آمریكایی با نام جرشون آگرون تحت عنوان فلسطین پست (Palestine Post ) آغار به كار كرد. نام این روزنامه در سال 1950 مدتی پس از اینكه رژیم نامشروع صهیونیستی موجودیت خود را اعلام كرد، تغییر یافت ..این روزنامه صبح‌ها منتشر می‌شود و یكی از منابع انگلیسی زبان برای دسترسی به اخبار روز و وقایع سرزمین‌های اشغالی به شمار می‌رود . در طول مدتی كه این روزنامه تحت عنوان "فلسطین پست" منتشر می‌شد، در مطالب و سرمقاله‌های خود كاملا از درگیری و نزاع یهودیان بر سر ایجاد سرزمینی یهودی‌نشین در فلسطین حمایت می‌كرد و آشكارا و شدیدا از هرگونه محدودیتی كه انگلیسی‌ها بر مهاجرت یهودیان از سراسر دنیا به سرزمین فلسطین اعمال می‌كردند، انتقاد می‌نمود .

اورشلیم پست كه پرخوانند‌ه‌ترین روزنامه‌ی رژیم صهیونیستی در خارج از مرزهای سرزمین‌های اشغالی است، در تمام روزهای هفته به جز شنبه (سبت) كه تعطیل عمومی یهودیان است، منتشر می‌شود و نسخه‌ی جمعه‌ی آن معمولا حجیم‌تر و شامل ضمایم مختلف است .

تا سال 1989، یعنی زمانی كه شركت هولینگر مالكیت اورشلیم پست را از آن خود نمود، مشی روزنامه چپ میانه بود و از حزب كارگر اسراییل حمایت به عمل می‌آورد، اما از این سال به بعد این روزنامه طرفدار حزب لیكود گردید و از موضع راست افراطی تبعیت نمود .

در حال حاضر اكثر صاحب‌نظران مشی این روزنامه را راست میانه در پوشش دادن به اخبار می‌دانند .

یكی از ضمایم نسخه‌ی جمعه اورشلیم پست از توزیع بین‌المللی برخوردار است. هفته‌نامه‌ی ضمیمه‌ی اورشلیم پست با نام اورشلیم پست هفتگی است كه در آن تحلیل‌ها و نقدهای مختلف و نظرات كارشناسان را در امور سیاسی و بین‌المللی می‌توان یافت .

اورشلیم پست به صورت سنتی برروی اخبار خارجی تاكید می‌كند، در حالی كه همواره توجه ویژه‌ای به روابط اعراب و اسراییل نشان می‌دهد. علیرغم اینكه تحریریه‌ی اورشلیم پست ادعا می‌كند كه مستقل است و وابستگی جناحی ندارد اما می‌توان رگه‌هایی از گرایش این روزنامه به احزاب دست چپی اسراییل را یافت به طوری كه هنوز هم سرمقاله‌هایی با مشی و گرایش چپگرایانه نقش غالب را در این روزنامه دارند .

به لحاظ گرایش اقتصادی می‌توان اورشلیم پست را روزنامه‌ای نزدیك به دیدگاه نئولیبرال‌ها دانست چرا كه این روزنامه از كنترل مالی شدید بر پرداخت‌های عمومی، كاهش هزینه‌های رفاهی، كاهش مالیات‌ها و ضدیت با قانونگذاری انحصاری اتحادیه‌ها حمایت به عمل می‌آورد .

از جمله رقبای اورشلیم پست روزنامه‌ی‌ هاآرتص با گرایش چپ میانه است كه نسخه‌ی انگلیسی زبان آن در دهه‌ی 1990 شروع به منتشر شدن نمود . سرمقاله‌های اورشلیم پست عمدتا منتقدانه نوشته می‌شوند و حال آنكه تیترها و عناوین آن به گونه‌ای انتخاب می‌شوند كه در عین اختصار اطلاعات مندرج در متن را تا حد ممكن در خود حمل می‌كنند . عمده مطالب مندرج در متن این روزنامه حتی الامكان با بیانی ساده و جملات كوتاه و با لحنی صمیمی نوشته می‌شوند تا حوزه‌ی مخاطب بیشتری را در برگیرد . صفحه‌ی اول این نشریه با وسواس خاصی چه به لحاظ ویرایشی و چه به لحاظ تنوع موضوعات بسته می‌شود و حال آنكه وسواس ویرایش تقریبا در تمام صفحات این روزنامه دیده می‌شود .

در 16 نوامبر 2006، شركت هولینگر مالكیت این روزنامه را واگذار كرد . تیراژ اورشلیم پست حدود 60 تا 100 هزار نسخه در روز است و تنها در روزهای جمعه است كه این نشریه از گستره‌ی توزیع بین‌المللی برخوردار است و تیراژ آن به 148 هزار نسخه می‌رسد .

تعداد صفحات این روزنامه در اغلب اوقات ثابت است و مقوله‌ای به نام آگهی چندان در آن دیده نمی‌شود. نسخه‌ی اینترنتی اورشلیم پست نیز همه روزه از طریق آدرس www.jpost.com‌ قابل دسترس است .

منبع: ایسنا


یکشنبه 17 اردیبهشت 1391

معرفی روزنامه هاآرتص

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :روزنامه نگاری ،

معرفی روزنامه هاآرتص

 هاآرتص قدیمی‌ترین و مهم‌ترین روزنامه در سرزمین‌های اشغالی است كه در سال 1919 آغاز به كار كرد. این روزنامه به زبان عبری منتشر می‌شود، اما خلاصه‌ای از آن به زبان انگلیسی نیز چاپ می‌شود كه به عنوان ضمیمه روزنامه‌ی اینترنشنال هرالدتریبیون در سرزمین‌های اشغالی توزیع می‌شود. نسخه‌های عبری و انگلیسی این روزنامه در اینترنت نیز قابل دسترسی است. هاآرتص كه در زبان عبری به معنی "سرزمین" است در حقیقت اولین روزنامه‌ی یهودیان محسوب می‌شود كه با تكیه بر انگیزه‌های خاصی تاسیس شد. در مقایسه با دیگر روزنامه‌های عبری زبان رژیم صهیونیستی نظیر معاریو و یدیعوت آحارونوت، روزنامه هاآرتص از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است خصوصا به خاطر مقالات بلند، قطع كوچك‌تر، تصاویر كمتر و صفحات علمی و ادبی هر روزه‌اش. نوع نگاه این روزنامه به مناقشه‌ی اسراییل با فلسطینی‌ها نیز چپگرایانه است.

هاآرتص محصول مشترك تفكر جمعی عده‌ای مهاجر یهودی روسی بود كه در تداوم ژورنالیسم عبری - روسی در سال 1919 آن را در بیت‌المقدس تاسیس كردند. هدف این روزنامه نگاران یهود از این كار تقویت انگیزه‌های صهیونیستی بود. به همین دلیل متعاقب با زمزمه‌های تشكیل دولت یهود، محل نشریه در سال 1923 از بیت‌المقدس به تل‌آویو تغییر مكان داد. در سال 1937 این روزنامه صبح توسط یك سرمایه‌دار یهودی به نام زالمن شوكن خریداری شد كه اندكی بعد یعنی در 1939 گرشوم، پسر او كلیه امور سردبیری و چاپ آن را بر عهده گرفت.

هاآرتص به لحاظ مخاطب اولین روزنامه و تقریبا بدون رقیب در سرزمین‌های اشغالی است كه این عمده موفقیت به لحاظ پیروی از اصول روز ژورنالیسم است. هاآرتص در مواردی شدید‌ترین حملات را به دولت كرده علاوه بر اینكه همواره منادی نقاط ضعف دولت در خصوص مسایل اجتماعی، كاستی‌های اقتصادی و نابسامانی‌های جامعه‌ی چند پاره اسراییل بوده است. هاآرتص جزو معدود روزنامه‌های اسراییلی است كه ظاهرا با هیچ یك از احزاب اسراییل ائتلاف ندارد اما كمابیش از اشغال حمایت می‌كند. هاآرتص شدیدا از موافقتنامه‌های اسلو با تشكیلات خودگردان فلسطین حمایت كرد. از نظر طیف مذهبی رژیم صهیونیستی، این روزنامه دارای مشی سكولار است. هر چند این روزنامه از مدافعان اصلی عدالت اجتماعی است اما خط فكری ویراستاران آن از نظر اقتصادی گرایش به تئوری‌های لیبرالیسم كلاسیك دارد و در این خصوص ملهم از مشی اكونومیست می‌باشد. هاآرتص از خصوصی سازی، تجارت آزاد، كاهش تخصیص اعتبارات رفاهی، مالیات‌های پایین و برقراری سیاست‌های مالی سخت حمایت می‌كند. خط مشی سردبیری روزنامه بوسیله گرشوم شوكن كه بین سالهای 1939 تا 1990 سردبیر روزنامه بود، بنیان نهاده و تعریف شد. سردبیر فعلی روزنامه دیوید لاندائو و تامین لیتانی می‌باشند كه در آوریل 2004 جانشین هانوخ مارماری و یوئیل استرون شدند.

هاآرتص كه پرتیراژ‌ترین روزنامه در سرزمین‌های اشغالی است، شناخته‌شده‌ترین روزنامه‌ی اسراییل در سراسر جهان می‌باشد. هاآرتص كارشناسان داخلی و بین‌المللی متعددی را در اختیار دارد و تعداد خبرنگاران آن به مراتب بیش از سایر نشریات در سرزمین‌های اشغالی است. هاآرتص دفاتر متعددی در پایتخت‌های بزرگ جهان دارد. این روزنامه بخش‌های گوناگونی از دولت، اجتماع‌، سینما، فرهنگ، هنر و علم را در خود گنجانده است. این روزنامه در قطع متوسط به صورت تك رنگ و در دوازده صفحه و با تیراژی كمتر از 100 هزار نسخه در روز منتشر می‌شود.

منبع:خبرگزاری ایسناisna.ir


یکشنبه 17 اردیبهشت 1391

معرفی هفته نامه نیوزویک

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :روزنامه نگاری ،

معرفی هفته نامه نیوزویک 

هفته‌نامه‌ی نیوزویك هفته‌نامه‌ای است كه در نیویورك منتشر می‌شود و گستره‌ی توزیع آن ملی و بین‌المللی است. این هفته‌نامه پس از هفته‌نامه‌ی تایم به لحاظ تیراژ انتشار بزرگترین مجله‌ی هفتگی در ایالات متحده است و پس از این دو با فاصله‌ی زیادی هفته‌نامه‌ی معروف "یو.اس نیوز اند ورلد ریپورت" قرار دارد.نیوزویك كه به زبان انگلیسی منتشر می‌شود به لحاظ تحت‌اللفظی به معنای "اخبار هفته" است. این هفته‌نامه در ‌١٧ فوریه‌ی ‌١٩٣٣ به وسیله‌ی توماس جی. سی. مارتین كه خود دبیر اخبار خارجی نشریه‌ی تایم بود، تاسیس شد. سبك مارتین در این هفته‌نامه همان بود كه در تایم رایج بود با این تفاوت كه او نیوزویك را محدود به خبر نكرد و كوشید تا علاوه بر درج اخبار ویژه پیرامون رویدادهای مندرج در این نشریه، ستون‌های تحلیلی با امضای افراد معتبر ارایه نماید.

اولین شماره‌ی نیوزویك به مناسبت نام آن بر روی جلدش هفت تصویر مرتبط با اخبار مهم هفته داشت. در سال ‌١٩٣٧ مالكوم موییر رییس و سردبیر نیوزویك شد. موییر بر گسترش ستون‌های تحلیلی- تفسیری مجله تاكید كرد و حیطه‌ی توزیع و پوشش اخبار آن را بین‌المللی‌تر ساخت. بعد از جنگ جهانی دوم نشریه رنگ و بویی دیگر یافت و با استخدام تعداد بیشتری خبرنگار زبده و ورزیده، بسیار زنده‌ترو به روزتر شد. این روند با فروش نیوزویك در سال ‌١٩٦١ به فیلیپ گراهام ناشر واشنگتن پست سرعت بیشتری هم یافت به گونه‌یی كه در این دهه نیوزویك یك سر و گردن بالاتر از دیگر هفته‌نامه‌های خبری رقیب بود.

شركت واشنگتن پست عمده‌ی سهام چندین روزنامه‌ی دیگر را نیز در اختیار دارد؛ از جمله روزنامه‌های گازت GAZETTE و ‌‌١١ نشریه‌ی نظامی. تلویزیون‌های WDIV در دیترویت، KRRC در هوستون، WPLG درمیامی، WKMG در اورلاندو، KSAT در سان آنتونیو، WJXT در جكسون‌ویل نیز متعلق به این شركت هستند. لازم به ذكر است كه سه مجله‌ی مهم آمریكا یعنی تایم، نیوزیك و "یو.اس نیوز اند ورلد ریپورت" تحت اختیار یهودیان می‌باشند.

هفته‌ نامه‌ی تایم از زیر مجموعه‌های مجتمع "تایم وارنر كامیونیكیشنز

Time Warner Communications " است. مجتمع تایم وارنر در سال ‌‌١٩٨٩ از ادغام دو شركت Time و Warner Communications تشكیل شد. مدیر عامل "تایم وارنر كامیونیكشینز" جرالد لوین یهودی است.

هفته‌ نامه‌ی نیوزویك نیز تحت تملك شركت واشنگتن پست است كه مالك این شركت كاترین می‌یر گراهام یهودی است.

"یو.اس نیوز اند ورلد ریپورت" با تیراژ هفتگی ‌‌٢/٢ میلیون نسخه تحت تملك مورتیمر بی زوكرمن یهودی است. وی مالك روزنامه‌های آتلانتیك مونثلی Atlantic Monthly و دیلی نیوز است. دیلی نیوز ششمین روزنامه پر تیراژ آمریكا می‌باشد. نیوزویك در میان سه هفته‌نامه‌ی مطرح آمریكا لیبرال‌ترین خط مشی نگارش را دارد. نگارش روان، پردازش صریح و موثق به موضوع و بررسی جوانب رویدادها مهمترین خصیصه‌ی گزارش‌های مندرج در نیوزویك است. نیوزویك در هر شماره موضوع مهم خود را تحت عنوان "رویداد روی جلد" بیشتر در قالب تصویر بر روی جلد می‌آورد در حالی كه در صفحات داخل موضوع را از جهات گوناگون بررسی كرده و با درج مصاحبه‌هایی با كارشناسان و صاحب نظران پیرامون آن موضوع جوانب مختلف آن را به اطلاع خوانندگان می‌رساند.

در این گزارش می‌توان دیاگرام‌های مختلفی پیرامون آمار و ارقام مرتبط با آن موضوع یافت در حالی كه عكس‌های خبری مندرج نیز كمك شایانی به مخاطب برای درك موضوع می‌كند.

در سال ‌٢٠٠٣، تیراژ نیوزویك بیش از ‌٤ میلیون نسخه در هفته بود كه تنها ‌١/٣ میلیون آن در آمریكا توزیع می‌شد. این هفته‌نامه علاوه بر زبان انگلیسی به زبان‌های ژاپنی، كره‌یی، لهستانی، روسی، اسپانیایی، عربی و فرانسه نیز منتشر می‌شود. نیوزویك علاوه بر این كه به صورت مكتوب انتشار می‌یابد دارای نسخه‌ی الكترونیكی نیز است و از برنامه‌یی رادیویی موسوم به "نیوزویك روی خط" نیز كه با همكاری آسوشیتدپرس تولید و پخش می‌شود نیز برخوردار است. نیوزویك از ‌١٧ دفتر برخوردار است كه ‌٩ دفتر آن در نیویورك، لس‌آنجلس، شیكاگو، دالاس، میامی، واشنگتن دی سی، دیترویت، بوستون وسان فرانسیسكو قرار دارند و بقیه‌ی دفاتر آن در پكن، كیپ تاون، بیت‌المقدس، لندن، مكزیكوسیتی، مسكو، پاریس و توكیو واقع هستند.

در حال حاضر اولین مطلب مندرج در نیوزویك نظری به جهان نام دارد كه در آن موضوعی با اهمیت جهانی در اندازه‌ی یك صفحه طرح می‌شود كه عمدتا تكیه‌ی آن بر مباحث انسانی و حقوق بشر است. در بخش دیگری از این نشریه اخبار مهم و كوتاه به صورت خلاصه و مختصر ارایه می‌شود. بخش موسوم به دیدگاه یكی از جالب‌ترین بخش‌های نیوزویك است كه در آن می‌توان نقل قول‌هایی از افراد صاحب نام به همراه كاریكاتورهایی با موضوعات روز مشاهده كرد. جهان، ایالات متحده، تجارت، جامعه و هنر دیگر بخش‌های مندرج در این نشریه‌اند. از سال ‌١٩٩٨، نیوزویك به صورت دوره‌یی لیستی ملی از دبیرستان‌ها را تحت عنوان بهترین دبیرستان‌های آمریكا منتشر می‌كند.

در حال حاضر معروفترین نویسندگان فعال در نیوزویك عبارتند از الینور كلیفت، هوارد فاینمن، استیون لوس، آنا كوییندلن، جورج ویل، فرید ذكریا و رافائل ای. زیمكیویچ. آخرین صفحه‌ی نیوزویك معمولا به مصاحبه با افراد صاحب نام در زمینه‌های مختلف از سیاست گرفته تا هنر و ورزش اختصاص دارد. مطالب مندرج و تحلیل‌های ارایه شده در نیوزویك عمدتا به لحاظ حجمی كوتاهند در حالی كه بیشتر این مطالب نیز حاوی حجم متناسبی از اطلاعاتند و كلمات زاید در آن‌ها كمتر مشاهده می‌شود.

این هفته‌نامه‌ی تحلیلی- خبری مخاطبان بسیاری در سراسر جهان دارد و به عنوان یكی از معروفترین منابع خبری تحلیلی مد نظر كارشناسان و صاحبنظران است. نیوزویك در حال حاضر در سراسر جهان مشتركین زیادی دارد در حالی كه بسیاری نیز مشترك مادام‌العمر این نشریه‌اند

منبع:خبرگزاری ایسناisna.ir