چهارشنبه 4 اردیبهشت 1392

فقر٬ پرتگاه اخلاق و زوال جامعه

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :ادبیات و رمان ،جامعه شناسی ،

مطلب زیر راجع به رمانی می باشد  که برای همگان شناخته شده و کاملا جذاب و خواندنی است چرا که نویسنده آن عقاید فلسفی خودش را در فرم یک داستان بلند قالب بندی کرده و صد البته موضوعات و مفاهیم آن در همه پلان ها٬ دردآشنای هر جامعه فقیر٬ و در حال توسعه٬ دیکتاتوری و فاشیستی است. آن را در قالب مقاله مطبوعاتی نوشته و تنظیم کرده بودم و در شماره ۱۷۲هفته نامه سراسری ستاره صبح مورخ ۲۴ فروردین ۱۳۹۲ به چا‍‍‍پ رسید.

ستاره صبح هفته نامه ای سراسری است که استادان برجسته ای چون صادق زیبا کلام‌٬ عباس عبدی٬ علی صالح آبادی٬ محمود سریع القلم٬ محمد طبیبیان٬ مجید مهران٬ علی مطهری و... در آن قلم فرسایی می کنند.


نگاهی به رمان بینوایان؛

فقر، پرتگاه اخلاق و زوال جامعه

علی ولی پورـ روزنامه نگار: بینوایان رمانی است که جای جای آن فقر و بینوایی در جامعه آن روز فرانسه را نشان می دهد ولی این پدیده محدود به مرز های فرانسه نمی شود بلکه یک پدیده فراگیر است که همه مردم و حتی دولت ها به نحوی می خواهند از آن فرار کنند. در این داستان می خوانیم که فقر چگونه مادری را مجبور می کند تا از زیبایی های ظاهری خود بگذرد و آنها را به فروش بگذارد تا دخترش گرسنه و بی لباس نماند، از سوی دیگر فقر پدر و مادری که برای شانه خالی کردن از هزینه ها دو پسر کوچک شان را به حراج می گذارند، و یا فقر مردی که به خاطر دزدی یک قرص نان نوزده سال  محکوم به حبس می شود و یا فقر خانواده ای که برای یک وعده غذا دست به قتل، جنایت و تجاوز می زنند. با اینکه گفتنی ها راجع به پدیده فقر بسیار زیاد است ولی نیم نگاهی به آن از زاویه این رمان خالی از نکته نیست.  


ادامه مطلب

شنبه 8 بهمن 1390

ویکتور هوگو

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :ادبیات و رمان ،

 

ویکتور هوگو

اطلاعات كامل درباره ویكتور هوگو !

 
نمی‌خندد، توی هیچ کدام از عکس‌هایش. توی بیشترشان چه دستش را زیر چانه زده باشد چه نه، یک نگاه غمگینی دارد این مرد. شکل پاپانوئل‌های غمگین است اصلا؛ شکل پاپانوئل‌های مهربانی که می‌دانند دنیا مثل قصه‌ها مهربان و رویایی نیست؛ مخصوصا برای کوزت‌ها یا گوژپشت‌ها. توی عکس‌هایش همان شکلی است که باید باشد؛ شبیه مردی که یک عمر مبارزه کرده، تبعید شده، شعر سروده و رمان نوشته و بعد خسته از این همه زندگی زل زده به دوربین.
می‌‌گویند در محافل ادبی هنوز سر این که ویکتور هوگو شاعر بوده یا نویسنده دعواست؛ خود فرانسوی‌ها معتقدند او بزرگ ترین شاعر فرانسه است اما برای ما (خارجی‌ها) به لطف «بینوایان»، «مردی که می‌خندد»، «گوژپشت نوتردام» و «کارگران دریا» بیشتر نویسنده است. فرقی هم نمی‌کند شاعر است یا نویسنده. به هر حال هوگو برای بسیاری از مردم دنیا معروف‌ترین چهره ادبی فرانسه است؛ آن قدر که خود فرانسوی‌ها هم او را به عنوان نماد مراکز فرهنگی فرانسه در دنیا انتخاب کرده اند. حالا این را بگذارید کنار این واقعیت که فرانسه، ۱۶۰ مرکز فرهنگی در کشورهای مختلف دنیا دارد و باز هم همه این‌ها را بگذارید کنار واقعیت بزرگ تری مثل این که فرانسه می‌تواند به تنهایی بار ادبیات کلاسیک اروپا را به دوش بکشد و ببینید که آقای ویکتور هوگو در عرصه ادبیات چه غول مهربانی است.
شاید اصلا لازم نباشد این همه دلیل و برهان بیاوریم برای اثبات بزرگ بودن ویکتور هوگو؛ کافی است بینوایان یادتان مانده باشد؛ حتی نه همه اش، این که یک کوزت بود و مادر مریضش و خانواده آقای تناردیه بدجنس و ژان والژان را که یادتان می‌آید؟
حالا به این فکر کنید که شما در شناختن این آدم‌ها با میلیون‌ها...


ادامه مطلب

یکشنبه 2 بهمن 1390

محبوب ترین کتابها و نویسنده ها

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :ادبیات و رمان ،

نویسندگان فرانسوی انتخاب كردند ؛
مارسل پروست ، محبوب‌ترین نویسنده


جام جم آنلاین: «در جست‌وجوی زمان از دست‌رفته» نوشته‌ مارسل پروست محبوب‌ترین كتاب نزد نویسندگان فرانسوی است.

به گزارش ایسنا ، بر اساس نظرسنجی انجام‌ شده از یكصد‌ نویسنده فرانسوی برای انتخاب 10 كتاب مورد علاقه‌ شان ، كتاب «در جستجوی زمان ازدست رفته» اثر مارسل پروست بیشترین مجبوبیت را نزد آنها دارد.

از میان این یكصد نویسنده ، 33 نفر «در جست‌وجوی زمان ازدست‌ رفته» را در فهرست آثار محبوب‌شان قرار دادند و بیشتر از هركتاب دیگری از این اثر ماندگار مارسل پروست نام برده شد.

در رتبه‌ دوم ، «اولسیس» نوشته‌ جیمز جویس قرار دارد و «اودیسه و ایلیاد» اثر هومر سومین كتاب محبوب از نگاه نویسندگان فرانسوی است.

«شاهزاده‌ كلوس» نوشته‌ «مادام لافایت» كه اولین رمان تاریخی ادبیات فرانسه محسوب می‌شود ، رتبه چهارم را در اختیار دارد. این رمان 331 سال پیش در سال 1678 منتشر شد و یكی از اولین رمان‌ هایی است كه در جهان منتشر شده است. «خشم و هیاهو» و «ابشالوم، ابشالوم» هردو از «ویلیام فاكنر» در رتبه‌های پنجم و ششم ایستاده‌اند.

از دیگر كتاب‌‌های برجسته‌ای كه دراین فهرست دیده می‌شوند می‌توان به «دون كیشوت» اثر میگوئل دی ‌سروانتس ، «داستان‌ ها» اثر «بورخس» ، «ژورنال» اثر فرانس كافكا ، «برادران كارامازوف» اثر داستایوفسكی ، «آنا كارنینا» نوشته‌ لئو تولستوی و «كمدی الهی» اثر دانته اشاره كرد.

در میان نویسندگانی كه بیشترین كتاب‌ها از آنها نام برده شده است ،‌ مارسل پروست در رتبه‌ اول است، ویلیام فاكنر ، گوستاو فلوبر ، داستایوفسكی ، ویرجینا وولف ، جیمز جویس و فرانس كافكا در رتبه‌های بعدی دیده می‌شوند.


شنبه 17 دی 1390

درباره آلبر کامو

   نوشته شده توسط: علی ولی پور    نوع مطلب :ادبیات و رمان ،

آلبر کامو:

"طغیان می کنم، پس هستم."

آلبر کامو در ۷ نوامبر ۱۹۱۳ در دهکده‌ای کوچک در الجزایر به دنیا آمد. پدرش «لوسین کامو» یک سال بعد از به دنیا آمدن او در نبرد مارن در جنگ جهانی اول کشته شد و از آن به بعد آلبر همراه با مادرش (که اصالتاً اسپانیایی بود) به خانهٔ مادر مادری‌اش در الجزیره می‌رود. خانوادهٔ کامو جزو آن دسته از مهاجرانی بودند که از فرانسه برای گرفتن زمین و کشاورزی به الجزایر آمده بودند. کودکی کامو در یک زندگی فقیرانه‌ٔ طبقه‌ٔ کارگری سپری شد. فقر، احترام به رنج و همدردی با بی چارگان را به او یاد داد.  آلبر کامو بر آن است که انسان تنها با «طغیان» می‌تواند با پوچی مقابله کند. او گفتۀ معروف دکارت را به این شکل درآورد: «طغیان می‌کنم، پس هستم!» آلبر کامو اذعان دارد که با هیچ چیز نمی‌توان «پوچی بنیادین هستی» را درمان کرد، اما شاید بتوان از درد آن اندکی کاست. در اندیشۀ کامو آدمی با طغیان به آزادی و خودآگاهی می‌رسد. آزادی‌های خود را دلیرانه پاس می‌دارد و محدودیت‌های خود را فروتنانه می‌پذیرد. گفته شده که طغیان کامو پاسخی فلسفی نیست، بلکه تنها رهنمودی اخلاقی‌ست. کامو عقیده دارد که باید با شوقی وافر به روی زندگی آغوش باز کرد، از آن کام گرفت و دلیرانه با زشتی‌ها و پلیدی‌های آن پیکار کرد. کامو با انتشار رسالۀ «انسان طاغی» در سال ۱۹۵۱ راهش را از یاران پیشین خود در مکتب اگزیستانسیالیسم جدا کرد. او به رهنمودهای ایدئولوژیک بدگمان بود. وعده‌ی «فردای بهتر» را فریب و دروغ سیاستمداران می‌دانست. کامو به «مصلحت» معتقد نبود. برای او اخلاق و سیاست یکی بود. در دوران تسلط آرمان‌های چپ، او به روشنفکران نهیب زد که رؤیاهای «ایدئولوژیک» تنها به یأس و ماتم منجر خواهد شد. نظام‌های تمامیت‌خواه از چپ و راست، با وعدۀ بهشت‌های واهی، روی زمین جهنم‌های واقعی به پا می‌کنند.


ادامه مطلب